Bela Crkva kroz svoju istoriju ima dug i kompleksan odnos sa izvođačkim umetnostima, pozorištem, koncertnim i plesnim izvođenjima, ali i institucionalnom pristupu u organizaciji performativnih umetničkih sadržaja.
Period devetnaestog veka su obeležila brojna pevačka društva definisana po svom etničkom sastavu. Među ovim društvima posebno se ističe Srpsko pevačko društvo koje je odigralo važnu ulogu u jačanju srpskog nacionalnog identiteta, ali i produciralo značajna ostvarenja. Jedna od najuticajnijih ličnosti je Simeon Mičin, pretpostavlja se autor prve srpske opere Miloš Obilić. Muzički život grada se odvijao kako u radu pevačkih društava tako i izvođenju kapelan mastora na orguljama rimokatoličke crkave, ali i horovima pri srpskoj pravoslavnoj crkvi.
Muzički život grada paralelno se odvijao i u belocrkvanskim gostionicama i kafanama, uglavnom u izvođenjima lokalnih orkestara. Istorijat muzičkog života na selima je moguće pratiti kroz rad brojnih lokalnih grupa i sastava od kojih najdužu tradiciju ima trubački orkestar – fanfaristi „Đorđe Кožbuk“ u Grebencu. Institucionalizovani pristup muzičkom životu grada odvija se od 2012. godine kada je osnovan lokalni amaterski hor „Bella musica“. Muzički život Bele Crkve, naročito u 21. veku obeležili su nastupi tenora i kantora Nikole Davida, koji je u sali muzeja održao niz koncerata, a svoje mecentvo potvrdio i donacijom dva klavira gradu.
Pozorišni život Bele Crkve se tokom 19. i prvoj polovini 20. veka odvijao pretežno u sali Burg teatra, u kojoj je odžan značajan broj predstava kako pozorišnih tako i muzičko scenskih. U periodu nakon Drugog svetskog rata, Кulturno-prosvetni centar sa Amaterskim pozorištem preuzima primat u realizaciji pozorišnih aktivnosti, kao i dramska sekcija Gimnazije Jovan Cvijić. Belocrkvansko amatersko pozorište (BAP) je tokom osamdesetih godina 20. veka bilo u zenitu svog delovanja, posebno organizacijom festivala amaterskih pozorišta Belocrkvanske amaterske pozorišne svečanosti – BAPS.
„Pribavljanje materijala za zbirke najčešće je vezano za poklone; tim načinom su uvećavane već postojeće zbirke, ali su formirane i nove: Zbirka pozorišnog materijala, Zbirka fotografija i Zbirka knjiga. Među najznačajnijim nabavkama novijeg vremena su: Zbirka pozorišnog materijala Živana Ištvanića, Spomenke i Svetlane Rašajski – poklon Živana Ištvanića; deo zaostavštine slikara Petra Кubičele – poklon umetnikove supruge Nadežde Кubičele; kolekcija negativa na staklu – poklon Ozrena M. Radosavljevića; otkupi umetničkih dela putem konkursa Ministarstva kulture i informisanja Republike Srbije. Od značaja su i brojni pojedinačni pokloni“ – kaže Igor Vokoun, istoričar umetnosti.
Eksponati koji čine kolekciju pozorišnih plakata daju vizuelnu poruku o pozorišnoj predstavi (dramskoj ili muzičko-scenskoj) ili o pozorištu, festivalu, kao i svakoj drugoj dramskoj ili muzičko-scenskoj manifestaciji u opštini Bela Crkva.
Pozorišni plakati, kao jednim od najdelotvornijih vidova komunikacije sa publikom s početka 20. veka, sadrže najrazličitije informacije, kojima je plakat zadovoljavao svoju osnovnu, informativnu funkciju. Prevagu odnosi sam tekst najave pozorišne predstave, zatim saopštenja Uprava, najave nove sezone sa celokupnim repertoarom i ansamblom, objave raznih prigodnih svečanosti, akademija, zabavnih večeri, umetničkih koncerata.
Projekat „Zapisi iz depoa“ sufinansira Ministarstvo informisanja i telekomunikacija Republike Srbije. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Оставите одговор