Devetnaestovekovni portret se može smatrati statusnim simbolom i svojevrsnim oličenjem ličnih i porodičnih ostvarenja. Portret predstavlja ispunjavanje ciljeva i potreba samoprezentacije u društvu, ali i porodici. Veliki broj portreta koji se čuva u muzejskim zbirkama jeste upravo nastao iz ličnog i porodičnog predstavljanja sopstva.
Na portretu je prikazan mlađi muškarac u stojećem stavu sa desnom rukom oslonjenom na kuk dok levom pridržava sablju koja se pruža do poda. Obučen je u austrijsku oficirsku, konjičku uniformu, u plavom mundiru i crvenim pantalonama, obuven u crne čizme. Na levoj strani njegovoh grudi prikazane su dve medalje, jedna u obliku krsta kombinacije crvene i sive boje, a druga sa predstavom desnog profila, najverovatnije Franc Jozefa. Iza portretisanog prikazana je fotelja braon boje preko koje je prebačen kaput, najverovatnije šinjel, tamno braon boje sa zlatnim dugmadima, a pored fotelje deo balkonske ograde na kome je smeštena oficirska kapa sa grbom monarhije. Sa leve strane platna veliku površinu zauzima prikaz draperije braon boje koja je skupljena učkurom na središnjem delu slike. U pozadini je prikaz otvorenog prostora, pejzaža.
Simeon Mičin potiče iz bogate i uticajne belocrkvanske porodice hotelijera i trgovaca. Završio je Vojno-mačevalački zavod u Vinernojštatu kod Beča. Bio je posvećen vojnom pozivu, u Austrijskoj vojsci do 1866. godine, a od 1876. aktivno učestvoje u borbama srpske vojske. Predavao je paradno jahanje konja na Vojnoj akademiji u Beogradu, a penzionisan je 1903. godine, kada se vraća na svoje imanje u Кusić. Slikarstvom se bavio amaterski, pisao je operete i opere, bio je aktivan član i predsednik Srpskog pevačkog društva u Beloj Crkvi.
Porodica Mičin se naseljava na ovim prostorima najpre u Čakovu u Banatu, a potom u Beloj Crkvi, došavši iz južne Makedonije nakon propasti grčkog ustanka 1826. godine. Poreklom Cincari, preuzimaju srpski identitet, te prvobitno prezime Miča menjaju u Mičin. Vremenom stiču imetak radeći, najpre, kao suknari i kožari, a potom i kao trgovci tekstilom, tako postaju jedna od uticajnijih porodica u Beloj Crkvi.
Otac Simeona Mičina, Gligorije Mičin prvenstveno se bavio trgovinom, a takođe je bio i vlasnik hotela „Sunce“, kasnije nazvan „Mičin“. Ovaj hotel je tokom dužeg niza godina bio stecište kulturnih dešavanja vezanih za Srbe, gde se neko vreme nalazila Srpska čitaonica, kao i sedište Srpskog pevačkog društva.
Simeon Mičin (Bela Crkva, 29.8.1843 – Кusić, 11.4.1904. godine), popularno nazvan Sima, osnovno obrazovanje je stekao u srpskoj i nemačkoj školi u Beloj Crkvi, pohađao je i Matematičku školu u Кaransebešu. Nastavak obrazovanja bio je usmeren ka izučavanju vojnih veština u Beloj Crkvi, Temišvaru, kao i u Vojno-mačevalačko-konjičkom zavodu u Wiener-Neustadt-u kod Beča. Penzionisan je 1866. godine, nakon učestvovanja u austro-italijanskom ratu, sa činom husarskog konjičkog potporučnika. Nakon penzionisanja, vraća se u Belu Crkvu. Godine 1874. oženio se Eufemijom Jović iz Starog Bečeja, kćerkom barona Teodora Jovića.
Godine 1876. sa suprugom kupuje imanje u Кusiću koje postaje dom novoformirane porodice. Nakon izbijanja srpsko-turskog rata 1876. godine, priključuje se srpskoj vojsci i učestvuje u bici na Javoru,29 gde je i ranjen. Po završetku rata, odlikovan medaljom za hrabrost, vraća se na imanje u Кusić. Ovde boravi do 1885. kada se odaziva na poziv Milana Obrenovića i odlazi u Niš kako bi učestvovao u srpsko-bugarskom ratu sa rangom komandanta konjice IV vojnog okruga. U periodu od 1886. do 1889. na Beogradskoj vojnoj školi radio je kao nastavnik jahanja i krokiranja. Srpska kraljevska vojska ga penzioniše 1903. kada se vraća u Кusić, gde ubrzo i umire 1904. godine. Sa Eufemijom je imao dvoje dece, sina Todora i kćer Veru.
Na polju vojnih veština Simeon Mičin se pokazao ne samo kao uspešan vojnik, već i komandant vojske. Pored razvijanja svojih vojničkih sposobnosti, a najverovatnije pod uticajem rada Srpskog pevačkog društva, kao i iz sopstvenih interesovanja, Mičin se postepeno razvija i na polju umetnosti, kako vizuelnih, tako i muzičkih. Izuzetno je aktivan član Srpskog pevačkog društva od 1874. do 1885, gde učestvuje kao operski pevač, ali i kao kompozitor opereta i opera.
Visok vojnički rang koji je tokom učestvovanja u austrijskoj vojsci, stekao opravdava potrebu za ovakvim vidom samoprikazivanja, prikazivanja sebe u paradnoj vojnoj uniformi sa ordenjem na grudima. Ovaj monumentalan portret je u muzej stigao kao poklon 1964. godine.
Sagledavši u potpunosti biografiju Simeona Mičina može se konstatovati da je on na prvom mestu vojnik i oficir, a potom umetnik. Umetnik koji je način izražavanja pronašao podjednako u slikarstvu koliko i u muzici, posvetivši ovom pozivu ogroman deo svog interesovanja.
Projekat „Istaknute priče stalne postavke Muzeja u Beloj Crkvi“ sufinansira Pokrajinski sekretarijat za kulturu, javno informisanje i odnose sa verskim zajednicama. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Оставите одговор