Belocrkvanin Leonarad Bem bio je prvi civilni gradonačelnik Bele Crkve posle ukidanja Banatske vojne granice 1872.
Bio je gradonačelnik u dva mandata, istoričar, arheolog, kolekcionar, numizmatičar, vrsan vinogradar. Prvi koji na prostoru Južnog Banata proučava arheologiju i bavi se arheološkim iskopavanjima. Bio je suosnivač najstarijeg muzeja u Vojvodini 1877. u Beloj Crkvi, kojem je poklonio veliki broj predmeta pronađenih na tlu naše opštine.
Godine 1861. objavljena mu je u Lajpcigu „Istorija Tamiškog Banata“ u dva toma, a nešto kasnije objavio je istorije Bele Crkve i Pančeva. Ostao je upamćen po tome što je sastavio i čuvao u svojoj zbirci čuvena Dupljajska kolica iz bronzanog doba (oko 1500 .p.n.e) koja su pronađena u okolini Dupljaje. Leonard Bem je uveo mladog Vrščanina Feliksa Milekera u svet istorije kada je došao u Belu Crkvu da bude učitelj u našem gradu i imao uticaj na njegovu dalju uspešnu karijeru. Porodica Bem imala je svoj privatni muzej u kući Leonardovog sina Karla Bema, koji je nažalost poharan oktobra 1944. godine. Bez Leonarda Bema sasvim sigurno istoriju Bele Crkve, ali i okoline, ne bi poznavali onakvu kakva jeste danas. Preminuo je 26.12.1924. godine u Beloj Crkvi, sahranjen je na katoličkom groblju u porodičnoj grobnici.
„Knjiga „istorija Bele Crkve“ iz 1905. godine koju je Leonard Bem objavio je knjiga njegovih najvećih dostugnuća, zapravo knjiga koja govori o istoriji Bele Crkve od najranijih vremena do današnjib dana. U ovoj knjzi Bem pruža najstariji plan grada gde možemo vidieti najstariji deo Bele Crkve, ali reprodukuje i tapiju o osnivanu grada iz 1717. godine. Na početku je portret grofa Mersija sa kojim započinje razvoj Bele Crkve kao savremenog evropskog grada“ – kaže Igor Vokoun, istoričar umetnosti.
Naime, sadašnja Bela Crkva, kao kulturni, privredni i politički centar nastala je 1717. godine. Dana 15. oktobra 1717. godine, po oslobođenju ovih prostora od Turaka, austrijski guverner Banata, Grof Mersi (Klaudije Florimund), doneo je ukaz o osnivanju grada i o početku kolonizacije, u prvom redu Nemaca. U narednim godinama grad naseljavaju Srbi iz okolnih mesta, Rumuni, zatim i Mađari, Česi i ostali.
Po legendi koju je Leonard Bem objavio u svojoj istoriji Bele Crkve, 1717. godine, grof Florimund Mersi se nakon izleta u klisuri zaustavio na konju i posmatrao belocrkvansku kotlinu. Tada je odlučio da osnuje nov grad koji će se nalaziti u podnožju brega. Upravno sedište se u prvoj polovini 18. veka iz Palanke seli u Belu Crkvu, čime grad dobija primat i značaj.
Formiranje Banatske vojne granice, kao sistema odbrane Austrijskog carstva od turaka definisao je vojni karakter grada. Bela Crkva je bila sa manjim i većim izmenama sedište 14. Vlaško – ilirske regimente od 1764. do 1872. godine. Ona je bila značajan element u odbrani carstva, a time je i sam grad odigrao važnu vojnu ulogu. Brojni sačuvani predmeti i dokumenti sa kraja 18. i tokom 19. veka oslikavaju karakter grada i način života.
Ukidanjem vojne granice, Bela Crkva ulazi u sastav Tamiške županije, u čijem sklopu ostaje do kraja Prvog Svetskog rata, 1918. godine. Ovaj period se može okarakterisati kao zlatno doba grada. Grad se proširuje, uređuju se brojne fasade kako porodičih kuća tako i javnih objekata, prisutan je procvat industrije, zanatstva, trgovine, a na polju kulture, rad brojnih udruženja i grupa građana ostavlja neizbrisiv trag. Osnovane su značajne institucije Gimnazija, Muzej, Pozorište, brojne čitaonice.
Projekat „Zapisi iz depoa“ sufinansira Ministarstvo informisanja i telekomunikacija Republike Srbije. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Оставите одговор