U okviru zbirke Muzeja u Beloj Crkvi nalaze se i ikone, kao element kompleksnosti verskog ambijenta Bele Crkve i njene neposredne okoline.
Ikona Sv. Save, koja se čuva u okviru Likovne zbirke muzeja je rad Aksentija Marišeska, veoma traženog lokalnog slikara tokom druge polovine 19. veka. Ikona je nastala u Кusiću 1877. godine, po narudžbini Mite Đurovića za Srpsku školu, a u muzej je pristigla kao poklon domara osnovne škole u Кusiću 1967. godine. Prikazani svetitelj je naslikan u skladu sa kanonom, obučen u arhijerejsku odeću sa žezlom u ruci i krunom na glavi. Po načinu slikanja i opštem utisku, može se reći da pripada banatskom provincijskom slikarstvu, koje odlikuje skraćena figura i jak kolorit.
Sveti Sava (oko 1175 – 14. januar 1236) je bio srpski princ, monah, iguman manastira Studenice, književnik, diplomata i prvi arhiepiskop autokefalne Srpske pravoslavne crkve. Rođen je kao Rastko Nemanjić, najmlađi sin velikog župana Stefana Nemanje, i brat Vukana i Stefana Prvovenčanog. Na prostoru Banata se poštuje, ne samo kao opšti zaštitnik Srba i svetitelj koji zauzima posebno mesto u panteonu nacionalnih zaštitnika, već i kao ličnost za koju je vezana legenda o osnivanju manastira u Banatskoj klisuri. Po predanju Sveti Sava je 1225. godine osnovao manastire Bazjaš i Zlaticu, koji se nalaze u neposrednoj blizini Bele Crkve (danas na teritoriji Rumunskog dela Banata). Ovi manastiri zajedno sa manastirom Кusić odigrali su važnu ulogu u očuvanju nacionalnog verskog i duhovnog identiteta Srba u Banatskoj klisuri. Iako su ovi manastiri u više navrata stradali i obnavljani, kontinuitet duhovnog sedišta je opstao do danas.
Aksentije Marišesko (1827-1880) potiče iz paorske porodice, a prve slikarske pouke je najverovatnije stekao kod nekog od lokalnih slikara iz Bele Crkve ili Oravice. Njagove radove srećemo u brojnim crkvama po Južnom Banatu: Кusiću, Beloj Crkvi, Crvenoj Crkvi, Jasenovu, Vračev Gaju, Grebencu, Zlatici, Staroj Moldavi i drugim mestima, što svedoči o popularnosti njegovog manira slikanja. Pretežno je slikao ikone, kao i druge radove religozne tematike, a oprobao se i u portretisanju. Poznato nam je nekoliko portreta koje je naslikao, portreti crkvenog tutora u Кajtasovu, Matije Davidova, sveštenika Joce Vujića iz Кajtasova, bračnog para Nedeljković iz Bele Crkve. Ikone i narudžbine religiozne tematike su u Aksentijevom radu vezane za tradicionalnu formu, slikane po predlošcima koje je ranije nabavljao. Кod portreta je prisutan pokušaj uvođenja bidermajer motiva u postavljanju figure, pozadina je monohromna, a kompoziciju same slike je formirao u maniru svojih savremenika. Figura je gotovo obavezno skraćena, pa se u portretima primećuje raspored planova kao prilikom formiranja kanonske slike.
Projekat „Istaknute priče stalne postavke Muzeja u Beloj Crkvi“ sufinansira Pokrajinski sekretarijat za kulturu, javno informisanje i odnose sa verskim zajednicama. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Оставите одговор