U Beloj Crkvi uvek sa ponosom ističemo da imamo najstariju muzejsku instituciju na prostoru Vojvodine. Istorija Muzeja u Beloj Crkvi počela je da se piše 1877. godine. Povod za osnivanje Muzeja, bile su fosilne kosti mamuta koje je reka Кaraš izbacila na obalu 1875. godine, a koje se danas čuvaju u Gradskom muzeju Vršac.
Prvobino se muzej nalazio u gradi Magistrata, a od 1954. godine smešten je na sadašnju lokaciju, reprezentativnu zgradu u centru grada. Tokom vremena Muzej je doživljavao transformaciju i procvat, ali kao da se vreme zaustavilo krajem devedesetih godina i početkom novog milenijuma.
Muzej je jedinstven ne samo po starini, već i po specifičnim predmetima koje baštini, a koji se odnose na fenomene iz istorije grada, poput materijala o Banatskoj vojnoj granici, prisustvu ruske emigracije.
„U Belu Crkvu se posle Oktobarske revolucije doselilo oko 2.500 Rusa, a glavni razlog za ovako veliki broj pridošlica u odnosu na varošicu koja je tada brojala oko 5000 stanovnika jeste što su kompletne školske ustanova našle svoje utočište u Beloj Crkvi. Kralj Aleksandar Karađorđević, otvorio je vrata izbeglicama iz carske Rusije i zaslužan je za nastavljanje rada kadetskih korpusa na teritoriji Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. U Belu Crkvu su sve do 1928. godine pristizale ruske izbeglice, najpre Marijanski donski devojački institut, Nikolajevsko konjičko učilište i Krimski kadetski korpus, kasnije imenovan u Kadetski korpus velikog kneza Konstantina Konstantinoviča, poslednji od 30 kadetskih korpusa carske Rusije koji se do 1944. godine zadržao u Beloj Crkvi“ – objašnjava Vladimir Kasteljanov, potomok ruskih kadeta.
U Muzeju u Beloj Crkvi se baštini oko 130 predmeta koji se direktno odnose na rusku emigraciju. Predmeti su u okviru postavke podeljeni u nekoliko celina: predmeti koji su doneti iz otadžbine; predmeti koji su nastajali na prostoru Kraljevine SHS, potom i Jugoslavije; primer ličnog – porodičnog ambijenta jedne emigrantske porodice Anenko; kao i element očuvanja sećanja razvijen kroz zvaničnu politiku grada od 2000. godine do danas, a predstavljen kroz zvanične poklone gradu.
„Delovi japanske katane baštine se u okviru istorijske zbirke Muzeja u Beloj Crkvi. Japanska katana, nastala daleke 1900. godine na dalekom istoku u Japanu, došla je u Belu Crkvu zajedno sa ruskom emigracijom. Novopridošlice iz Rusije, poneli se sa sobom ne samo materijal koji je nastao u Rusiji, koji je vezan za njihov kulturno istorijski identitet, već i drugi specifičan materijal koji je imao vrednosi za samu porodicu koja je došla u tadašnju Kraljevinu Jugoslaviju. Očekivali su da će ti predmeti imati i određenu tržišnu vrednost i da će im pomoći u opstanku u novoj sredini. Na taj način, posredstvom ruske emigracije, japanska katana stiže u Muzej. Predmet je nastao od kosti, karakterističnog je vizuelnog izgleda, u potpunosti opisuje prostor dalekog istoka i dugo vermena se smatralo da je ovaj predmet nepoznatog porekla. Tek 2020. godine, prilikom opsežnog istraživanja na temu ruske emigracije, došli smo do zaključka odkud predmet u Muzeju, vezu Japana, Rusije i Bele Crkve.“ – kaže Igor Vokoun, istoričar umetnosti.
Projekat „Zapisi iz depoa“ sufinansira Ministarstvo informisanja i telekomunikacija Republike Srbije. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne odražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Оставите одговор